foto
Caro Diretor! Va ben le vece cansonete che gavemo stanpà sul novo libreto, ma —vaca porca! — se podaria farghene anche qualcheduna nova! Cossa no gavemo più scribacini de poesie e musicanti che fa le note? Va ben che semo tuti veci sparnissai de qua e de là e no se fa più velioni né concorsi de cansonete come 'na volta, ma che propio no se trovi più né una pena né una recia con un fià de quel che se disfi... me par assai mal! E alora comincio mi, vaca porca! Te mando questa cansoneta con strofe e ritornelo, che me go pensà dopo aver slucà un feral de nero. Adesso, che se fossi avanti chi che sa un poco strinpelar e se rangia de meter balete nere stile righe per poder cantar le parole. Mostremo che semo ancora vivi e savemo anca inventar e no solo ricordar e ripeter! Moveve, gente musicale! Mi speto.
Rosso Malpel
1
Se un giorno lontan noi gavemo ponpado, portando le strasse, lassando la tera; convinto ognidun d'esser stado ifregado,
no semo, per questo, restai sensa gala né sensa morbin per petar le cantade, cussì come un tenpo fassevimo a Pola.
RIT.
Su malaria, cantemo! No stemo far i cocai!
Per questo insieme sterno anche se sparnissai!
Ne piasi senpre el goto, xe saldo senpre el cuor: fin che no 'l fa capoto ne piasi far l'amor!
2
Se ormai noi vivemo lontan dela Rena,
e semo a Torin, a Milan o a remengo
e de veci ricordi la mica xe piena, savemo però tignir fede ala rassa butando anche el manigo drio la manera
e dandoghe soto con trapa e vinassa!
RIT.
Su malaria, cantemo!
3
No ste vergognarve se presto 'ndè in baia: xe meo esser lustri ma alegri e sinceri. Se el fiasco ti scorli la bile te cala!
Xe un modo anche questo de esser istrian no solo rugnando per quel ohe xe stado, ma ciunbando e cantando da gran materar
RIT.
Su malaria, cantemo!
FINALE Sul paion!